Koken met Jamie Oliver, Een schitterend gebrek, 1001 manieren om de ware te vinden, Culinaire belevingen in Bangkok, De memoires van een president. Ja mensen, we zijn beland in een boekwinkel.Het was voor mij altijd leuk om een boek te kopen totdat ik erachterkwam dat het hier ook niet meer veilig was. Ik weet niet of het komt door de geur van nieuwe boeken, allerlei leuke boeken wat achteraf als lokaas diende of misschien wel door de altijd ozo vriendelijk medewerkers maar ik had het kunnen weten. Want waarom zijn ze altijd zo vriendelijk? Misschien hebben de medewerkers een cursus" hoe ga je met klanten om" gehad, een concept wat vast en zeker niet bedacht is door Macdonalds.

Ik keek om me heen. Links van me was er een vrouw met allerlei kraaltjes in haar haren, ze had een gewoven tas in vrolijke kleurtjes en bladerde driftig door een boek met op de voorkant onze grote vriend de Dalai Lama. Ze had ook zo "peacefull" uitstraling. Haar zengehalte moet wel sky high zijn. Wat verderop,stond een wat bekakte mevrouw die hevig liep te puffen aangezien zij best warm gekleed was terwijl het buiten toch echt 26 graden was. Tjaa airconditioning deed het niet en dat is mevrouw Oudzuid natuurlijk niet gewend. Ze keek vermoeid om zich heen en bedacht waarschijnlijk wat ze toch in vredesnaam hier doet. Rechtsvoor haar stond , ik schat, een 13jarige jongen wel erg geïnteresseerd te kijken naar de bovenste schappen van de tijdschriftenstand. Je kan wel raden wat zich daar bevindt. Maar terwijl ik de mensen beetje aan het bestuderen was, werd ik al belaagd door de Lach. Dit is een hardnekkige fenomeen wat dringend teruggedrongen moet worden. Het kent vele fases en zoals de situatie er nu op lijkt breidt het zich uit. Ik zie de Lach dan ook steeds vaker verschijnen. De ene keer als een serveerster ( mijn vriendinnen en ik hadden een serious case tijdens onze etentje in utrecht), de andere keer als een leraar ( meestal stagaires) en nu was het een medewerker van de boekwinkel. Het is allemaal een complot.

Ik probeerde de Lach weg te jagen door een dodelijk gezicht op te zetten maar dit lukte niet. Vervolgens zocht ik naar mijn "wingman" maar die was opeens naar de schoenenwinkel ernaast. De Lach naderde. Ik probeerde nog snel weg te duiken achter de Sonja-boekenstand maar de Lach versnelde haar pas. Ik keek om me heen. Kut. Ze had me in een hoekje gedreven. Links, rechts, ik moest snel handelen. Ik aarzelde geen moment langer en zette mijn escape plan in scène. Ik stoote de vrouw met de kraaltjes die vervolgens in soort van western film haar boek liet vallen, zijzelf probeerde haar val te breken door zich vast te grijpen aan de kartonnen Sonja waardoor vervolgens alle sonja boeken over de grond verspreid lagen. de Lach raakte voor 2 seconden afgeleid en in die cruciale seconden kon ik uit de boekwinkel ontsnappen. Ik keek vlug achterom, de Lach staarde me nog na.

Niemand is veilig meer. Niemand. 

" Sommige stijgen tot grote hoogte door innerlijke hefkracht, anderen door gebrek aan inhoud"

F. Borderwijk.

De dood is een onvoorspelbaar iets. Iets dat je treft aan de einde van je weg of bij sommige juist diezelfde weg doorkruist. Mensen stippelen hun leven uit. Mannen willen zo succesvol mogelijk in het leven staan, idealisten die de wereld willen verbeteren stap voor stap, vrouwen in de 30e tellen hun jaren en meeste zijn nog ( mag ik er aan toevoegen zó wanhopig dat er vast een zeker een naam voor bestaat: wanhoopssyndroom of iets dergelijks maargoed ik dwaal af) op zoek naar een leuke man. Maar wie zegt dat je morgen nog leeft?

Men zegt wel: " Pluk de dag" . Zelden had ik er zo stil bij gestaan als vandaag.
Vandaag was een normale, luie zondag. Voor mij bruut verstoord door mijn alarm die maar niet wilt ophouden met het melodie. Stomme kuttechnologie van tegenwoordig, moet er nog steeds aan wennen zo’n touchscreen. Mijn telefoon is echt up-to-date alleen ik niet.  Soms lijk ik wel een oud wijf. Ik zie dat ik nog steeds op de dag vandaag normen en waarden belangrijk vind. Simpele dingen, alleen ben ik niet dé persoon om iemand er op te wijzen. Simpel genoeg omdat ik daar geen zin in heb. Mensen die nooit normen en waarden hebben meegekregen, zullen het nooit leren. Hardleers. Bovendien laten we eerlijk zijn, sommige zijn daar gewoon té dom voor.

Hoe komt het dan toch dat ik vandaag de onzettende behoefte had om een vrouw erop te wijzen dat schreeuwen tegen je moeder voor NIKS toch echt asociaal is. Moeder, een bejaarde vrouw van 86, vroeg aan dochterlief die er een gewoonte van maakt om 1x in de 4 maanden te komen alleen om te checken of ze nog niet is gestorven, om suiker. Dochter vond dit niet grappig. Dochter was zo’n hersenloze trut die aan het flirten was in the fucking bejaardenhuis. Duidelijk een geval van wanhoopssyndroom, ernstig geval. Maargoed moeder vroeg het nogmaals in haar naiëve bui, ervan uit gaan dat dochterlief het niet had gehoord. En toen begon het geschreeuw. Ik wees haar erop dat schreeuwen in de aula niet echt netjes is. Verder herhaalde ik dat haar moeder suiker wilde. Ze keek me aan en liep weg. Ze liep gewoon fucking weg. Ik bleef achter met moeder die in een tranen uitbarstte. Boos zat de vrouw buiten te roken, ik liep naar buiten. En toen begon ze vertellen. Ze had een moeilijke jeugd, zeg maar een beknelde jeugd. Ze nam haar moeder ook kwalijk dat zijzelf niet succesvol was in het leven. Waarom heeft iedereen btw laaste tijd een moeilijke jeugd? We zijn echt allemaal kuddedieren op allerlei vlakken. Verbijsterd als ik was, gaf ik haar wel de advies om vooral haar best te doen zelf wat van haar leven te maken. Jij maakt het verschil. Ik beschik nog steeds over die boedhistische spreuken.

Ikzelf sta nergens versteld van doordat ik werk in een bejaardenhuis. Je merkt de laaste levensjaren van een persoon en hoe die ermee omgaat. Sommige zijn vandaag gelukkig en barsten morgen in huilen uit. Anderen tellen de dagen en hopen dat ze ooit vredig mogen slapen. En anderen laten een indruk op je achter. Die laaste categorie is voor mij het moeilijkst. Je waardeert ze, kan om ze lachen en vind er soms zelfs een vriend in. Alleen kan de vriendschap nooit lang duren. En wanneer de dag komt dat die abrupt wordt verbroken door iets wat eigelijk al vast staat sinds de dag dat je geboren wordt, is een dag dat ik hopelijk niet werk. Ik kan er slecht mee om, mensen zien doodgaan. Vandaag stierf mevrouw Frederiksen, een van de eerste immigraten uit Indonesië, schat van een mens. Ik moest toevallig vandaag werken. Ik hoef bijna nooit op zondag te werken alleen was het vandaag toeval (ikzelf denk lot) dat ik moest werken. Een collega van mij kon niet en belde of ik de ochtenddienst wildde doen. Ik hoorde dat mevrouw Frederiksen ziek was maar dat ze zó ziek was dat ze niet meer kon praten , dat was een schok. Ze vertelde me altijd van die avontuurlijke verhalen over haar tijd in  Indonesië en later in Nederland. Dat het heel moeilijk was om te integreren. Ze kon maar moeilijk wennen aan de "koude" cultuur hier. Maar ze hield van Nederland en van haar man. Een Fries, die een paar jaar eerder stierf.

Na mijn dienst ging ik samen met Tjip, een thaise vrouw van activiteitenbegeleiding bij d’r kijken. Bad timing, ze had nog een paar uren misschien. De huisarts was daar om morfine toe te dienen, zodat ze zou sterven zonder pijn. Hopelijk had ze geen pijn. Ik zag dr ogen wegdraaien en haar lichtbruine huid verkleuren. Haar dochters en kleinkinderen schaardde huilend om haar heen. Ik wist niks te zeggen behalve een slappe"gecondoleerd". De kamer werd steeds drukker en toen liep ik gewoon weg, ik liep gewoon fucking weg.

De dood is onvoorspelbaar maar soms weet je dat het eraan komt en is het gewoon beangstigend. Diezelfde confrontatie is voor mij een motief, dat ik daarom echt waardeer wat ik heb en leef met de dag. Totdat de dood ook bij mij aan deur klopt.

Vroeg in de ochtend. Het is verlaten op station Soest-Zuid. Zelfs Wim de mogool was niet eens aanwezig om mij goedemorgen te wensen. Lul. We hebben maar 1 spoor in Soest en je hebt maar twee opties. Ga je richting Baarn of ga je richting Utrecht Centraal. Meestal moet ik het laaste hebben. Eergister kreeg ik van een vriendin een geluksdoosje. In dat doosje zaten allerlei boedhistische spreuken over het geluk. Achja het is iedergeval beter dan zo’n zelfhulpboek voor burnouts die niet weten wat ze met hun leven aan moeten. Triest maar waar. Ik nam mezelf voor om een van die spreuken eens toe te passen.

"Zie het positieve in alles."

Trein arriveert stipt om 08:32. Het is een goed begin. Boedha was ook een wijze man geloof ik. Maargoed men moet dus het positieve in alles kunnen zien. Tjaa dan ben je de vertragingen,corrupte conducteurs (ik profiteer daar erg vaak van als vrouw),onmiskenbare geur van macdonalds/mest als je langs een of andere gat rijdt,verkreukelde metro’s gewend. Vandaag moest ik naar Den Haag. Om precies te zijn de Tweede Kamer, Plein 2. Ik was dan ook blij dat de NSritueel natuurlijk weer gold. Opgelucht zag ik dat de trein 1 uur vertraging had en we via Gouda werden omgeleid.

Terwijl ik in de trein stap, valt het me op dat de treinconducteur gerust een krantje leest in de 1e klasse met een siggaretje in zijn hand, verobert een bang, uit de ogen kijkende puber een patatje met recht voor mijn neus en vind ik het heerlijk dat een pedofiel mij opmerkt en opvallend in mijn richting uitkijkt.  En wanneer ik denk dat mijn dag niet beter kan, draai ik me om en valt het me op dat sommige mensen geen controle hebben over hun kringspieren.  Ik snap werkelijk niet dat sommige mensen de prijzen van de NS te duur vinden voor zulke luxe. Je moet nou eenmaal erkennen dat sommige dingen bij hetzelfde blijven. Hopelijk heb ik mijn rijbewijs binnenkort en kan ik de deugden van het autorijden ontdekken. In een file zitten is namelijk ook géweldig.

Het Boedhisme is duidelijk niks voor mij.